Maand: juli 2016

Nu de hitte zijn intrede heeft gedaan in ons kikkerland en er een aantal mensen die ik ken zijn afgereisd naar Portugal, wordt mijn ploetergeest weer teruggeworpen naar een herinnering van pakweg 25 jaar geleden. Ik ging met vriendin A. op backpack vakantie naar Portugal, we reisden per vliegtuig naar Lissabon en op de route naar Porto bezochten we verschillende plaatsjes.

Bij deze reis tuimelden we van de ene hilarische ervaring in de andere en dat noopte ons menigmaal de benen strak bij elkaar te houden teneinde niet in onze broek te plassen van de lach. De reden van de pret was het feit dat ik zelden zulke grote hoeveelheden hitsige mannen ben tegengekomen. Het was zelfs zo erg dat een voorbijrijdende brommerman getooid met André van Duinhelmpje tegen een paaltje op reed omdat hij praktisch omgekeerd op zijn brommer ging zitten om ons te kunnen blijven volgen.

Let wel de ploetervrouw was 25 had 25 kilo minder mee te sjouwen en had nog een huidje strak als een baby bil. Als ik nu kijk naar de vakantiefoto’s van toen zie ik hoe fris en fruitig we toen waren. Waarom dacht ik toen niet, ik ben best een lekker ding maar was ik alleen maar bezig met de imperfecties? Helaas besef je dat pas als je jeugd ver achter ligt en je de potjes dagcrème voor de rijpere huid echt niet meer kunt missen.

We verbleven enkele dagen in het idyllische vissersplaatje Peniche. Peniche had een prachtig totaal verlaten zandstrand. Nu was het de tijd dat in Nederland de stranden bezaaid lagen met topless vrouwen, het was zelfs zo dat je zwaar uit de toon viel als je je durfde te vertonen met bikini hesje aan. A en ik gingen een dagje naar het strand en zochten een beschut plekje uit in een duinpan, er was al niemand in de wijde omtrek te bekennen maar hier zou zeker niemand aanstoot kunnen nemen aan twee onttopte dames.

We lagen heerlijk te relaxen in ons duinpannetje toen A haar ogen opendeed zich oprichtte, en al wijzend stamelde “kijk dan!”. Er stond achter mij op de helling van het zand een man met zijn zwembroek halverwege zijn benen met een orgaan in zijn hand dat eruitzag alsof het zeer in zijn nopjes was. Ik was totaal perplex en omdat mijn Portugees nooit verder is gekomen dan obrigado (dank je) riep ik hard “ga weg, ga weg!”. Daar leek de man totaal geen boodschap aan te hebben want hij ging vrolijk verder met zijn handwerkje en het zag eruit dat hij koste wat het kost zou gaan zorgen dat deze klus geklaard ging worden. In een reflex pakte ik een flinke hap zand en gooide die met alle macht richting zijn kruis. Dit had het gewenste effect, hij liep op een drafje ondertussen zijn broek omhoog hijsend van het heuveltje naar beneden richting strand.

Na bekomen te zijn van de eerste schrik kregen we beiden een onbedaarlijke lachbui. Na dit incident bedacht A een historische bijnaam voor ons, wij waren vanaf dat moment de duindellen van Peniche en als we tijdens de reis weer eens zo onbedaarlijk moesten lachen dat het moeilijk werd om het droog te houden werd dat uitgebreid tot de incontinente duindellen van Peniche.

Ik heb niet meer de illusie dat er vandaag de dag nog een man tegen een paaltje zou kunnen knallen vanwege mijn fraaie uiterlijk. Als het zou gebeuren zou ik natuurlijk weer onbedaarlijk moeten lachen en zou denken dat de man zich vast op zijn brommertje had omgedraaid om zich zeker te stellen dat het de ploetervrouw was die hij in levenden lijve voorbij zag tippelen.

Laten we even teruggaan naar de pré-ploeterperiode zo’n twintig jaar geleden. Ik heb het over de tijd dat de ploeterman en ik nog onafhankelijke zielen waren, slechts begaan met niets anders dan ons eigenste ikje, nog geen weet van komende hypotheeklasten, poepluiers en andere zorgen. Het was de tijd voor de samensmelting tot het ploetersetje. Wij bewoonden allebei onze eigen optrekjes en waren in het bezit van individuele koelkasten. Die van mij was doorgaans gevuld met niet veel meer dan een pak melk, een stuk kaas en een pot augurken.

In de periode dat we flow hadden (voor mensen die geen idee hebben waar ik het over heb raad ik aan om eerst mijn blog van 11 juni te lezen ‘Fissa bij Flo’) ging ik voor de allereerste keer mee met de ploeterman naar de supermarkt voor zijn dagelijkse boodschappen.  De ploeterman vulde doelgericht zijn kar met vier flessen cola, vier broden, twee stukken kaas, pakken vol met ham, fruit, koekjes en chips. Tegen de tijd dat we bij de kassa waren aangeland was de kar overvol en ik in complete shock. Let wel er was geen feest op komst, dit was wat de man doorgaans voor vier dagen voor niemand minder dan hemzelf dacht nodig te hebben. Na vier dagen zou dezelfde supermarktrooftocht noodzakelijk zijn om de geslonken voorraad weer aan te vullen. Nu zou je kunnen denken dat was en is vast een flinke man, een zogenaamde bellyman. De ploeterman is 1.90 lang en weegt amper 80 kilo, geen grammetje overtollig vet op zijn botten te bekennen, dit in tegenstelling tot zijn ploeterhelft.

De laatste paar weken vult de ploeterman zijn supermarktkar met zakken vol met diepvriesspruiten, -boontjes en Italiaanse groentemix. De Potjes met groenten zijn niet aan te slepen. De ploeterman heeft zich bekeerd tot het groente evangelie, hij moet minimaal 200 gram groente per dag verorberen en heeft kennelijk niet het vertrouwen dat de dagelijkse prak die de ploetervrouw hem voorzet in die behoefte zal voorzien.

Het ochtendritueel van de man van een bakje yoghurt met muesli heeft plaatsgemaakt voor een bord dampende spruiten. Omdat de ploeterman geen man is van de subtiele aanpak, gooit hij dagelijks demonstratief een pak groenten in de pan heel toevallig net op het moment dat de ploetervrouw zich ook in de buurt van het gasfornuis bevindt. Ik heb hem al gewaarschuwd dat dergelijke provocerende acties bij de ploetervrouw schreeuwen om een blog. Dat juicht de man toe. Op mijn vraag waarom hij zou willen dat zijn groentemanie gedeeld wordt met de ganse goegemeente sprak hij de historische woorden “ik wil graag een inspirator zijn voor het volk.” Afijn nu kun je de hooguit vijf vaste volgers van dit blog amper bestempelen als ‘het volk’, maar goed Ghandi is ook klein begonnen nietwaar?

De man is in die pakweg 20 jaar dat we een setje vormen van heel ver gekomen, van suikerbommenjunk naar groente goeroe. Omdat ik liever samenleef met een groentefreak dan een suikerverslaafde wil ik hem graag ondersteunen bij het uitdragen van zijn geloof. Eet groente voor het ontbijt, lunch en diner en je darmflora zal je dankbaar zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het zelf niet kan opbrengen om aan een groente-ontbijt te beginnen. De ploeterman is mij ver vooruit óf het kan ook zijn dat deze groentemanie van voorbijgaande aard zal zijn en over een tijdje het ontbijt weer zal bestaan uit het vertrouwde yoghurtbakje met muesli. Volgens mij is het beiden gezond.

Elke week op maandagmorgen begin ik weer met een nieuw offensief tegen de voortwoekerende vetcellen die mijn lichaam lijken te overmeesteren. Ben al mijn hele leven aan het vechten tegen een uitdijende taille. Een paar jaar geleden lukte het me nog wel om een paar kilo te verliezen en mijn gewicht redelijk onder controle te houden. Op dit moment lijkt het of ik het gevecht definitief aan het verliezen ben, er gaat geen grammetje meer vanaf. Verslappen met het tellen van mijn happen is geen optie, als ik zou eten waar ik zin in heb zou ik uitgroeien tot Bessie Turf XXL. De enige schuldige aan de dikke kont ben ik natuurlijk zelf, niemand dwingt mij een hap of een slok te nemen.

Was als kind al een flinkerd. Oma had er een handje van om me als peuter eetlepels met roosvicee te voeren ’want dat was gezond.’ Een kind hoort toch van die lekkere spekbeentjes te hebben. Hoe meer beenkneepjes hoe gezonder het kind, dat was oma’s overtuiging. Toen ik een jaar of 16 was had ik genoeg van mijn overtollige kilo’s en volgde ik het ziekenhuisdieet. Met succes, de kilo’s gingen eraf. Ik was alleen op zo’n minimum aan het leven om de kilo’s eraf te houden dat ik de hele dag met trillende handjes liep. Mijn moeder maakte zich zorgen of ik geen anorexia aan het ontwikkelen was. Maar die zorgen waren onterecht, anorexia en ik zouden nooit een setje vormen daarvoor is mijn liefde voor lekkere spijs en drank te groot.

Ik heb in mijn leven welgeteld drie diëten gevolgd. Het ziekenhuis dieet, Sonja Bakker en Cambridge. Je valt ervan af maar het is de hel.

Het meest smerige was het Cambridge dieet, het kostte me een kapitaal. Het bestond uit drie zakjes eten per dag met een soep of een shake en dat kwam me na een paar weken zo de strot uit. Ik werd al misselijk van de lucht die ik inademde als ik de zakjes alleen nog maar had opengeknipt. Als je maar 500 kcal per dag tot je neemt wil het wel lukken met afvallen. Na het vroegtijdig stoppen, ik hield het zes weken vol, wilde ik het liefst een heel varken ineens verorberen. Ik heb nog nooit zo’n behoefte aan vettigheid gehad als na die periode. Ik droomde van stamppotten met krokant gebakken spekjes, pizzapunten en patat met mayo.

Het meest verontrustende was dat, een paar weken nadat de dieetkwelling was afgelopen, mijn haar begon uit te vallen. Ben van ellende maar aan de vitamine B-pillen begonnen. De kilo’s kwamen er gewoon weer bij plus nog een paar extra. Het enige positieve van het dieet was de sensatie die ik voelde toen ik voor het eerst na zes weken afzien een glas vruchtensap naar binnen klokte. Nog nooit was een glas sap zo exquise van smaak geweest, een maaltijd bereid door een topkok had me niet lekkerder kunnen smaken.

Die diëten werken allemaal zolang je ermee bezig bent maar zodra je stopt lijken de vetcellen wel een sprintje te trekken om zich aan je heupen vast te zetten. Als ze er zich eenmaal gevestigd hebben verlaten ze hun onderkomen niet zonder slag of stoot. Kan het nu niet meer opbrengen om mijn eten zoals bij het Sonja Bakker dieet te gaan afwegen en met strikte boodschappenlijstjes de supermarkt binnen te stappen. Elke maandagmorgen neem ik het besluit om het deze keer verstandig aan te pakken, gewoon gezond eten maar wel de helft minder. Op vrijdagmiddag zijn mijn goede voornemens doorgaans weer als sneeuw voor de zon verdwenen, want zo’n lekker gebakken visje kan ik dan toch niet weerstaan.