‘Kijk, als we nu de staatsloterij winnen dan kopen we die boot’, we zitten te lunchen op een terras met uitzicht op de haven, de ploeterman en ik. Hij is ondertussen op zijn telefoon de prijs aan het checken. ‘ Hmmm.., anderhalf miljoen is wel wat prijzig’, peinst hij, zijn ogen dwalen meteen af naar een beduidend kleiner exemplaar.
‘Laten we hier gaan zitten het is een stuk lekkerder hier’ , hoor ik achter me. Ik kan het helaas niet zien omdat ik met mijn rug naar de tafel zit toegekeerd. Schelle damesstemmen, kindergekwetter en sigarettenrook verstoren de stilte. Ik vang wat gespreksflarden op die me doen vermoeden dat we hier te doen hebben met drie jonge moeders en twee kleine kinderen. Ik krijg niet de indruk dat ze bezig zijn met een studie hogere wiskunde. Maar ik kan me vergissen natuurlijk, vooroordelen zijn de ploetervrouw helaas niet vreemd.
Ik pas de aloude toiletgang-methode toe, de beste manier om ongegeneerd een gezelschap te kunnen bestuderen bij het terugkeren naar je tafel. Het blijken twee brunettes en één hooggeblondeerde dame van ongeveer eind twintig met twee kinderen te zijn. Blondie heeft een potpourri van verschillende teksten, vlinders en afbeeldingen die ik van een afstand slechts als vlekken kan herkennen op haar been getatoeëerd staan.
‘Ja mam, €100,- voor drie paar schoenen is wel oké. Het zijn wel merkschoenen hè! Voor die Nikes van Keano heb ik wel €200,- betaald hè dus is het zonde om daar te weinig voor te krijgen! Ik wil trouwens ook nog een tattoo op mijn schouder. Oké mam, doei’ . Blondie, de drukste van de drie legt haar telefoon op de tafel en wendt zich weer tot de andere dames. Keano is ondertussen rond aan het hobbelen op het terras, ik schat hem twee jaar oud.
‘ De vader van Keano? nee daar ben ik al lang vanaf, die zien we niet meer, ja en van de vriendin die hij na mij kreeg is hij ook alweer af’ zegt Blondie tegen de brunette. Waarop deze reageert met ‘Ik ben het afgelopen jaar van lokatie naar lokatie verhuisd. Dat is het protocol’ het kleine meisje aan tafel bljkt van haar te zijn. Keano is in zijn merkkleertjes de show aan het stelen bij een ander tafeltje.
‘ Ik wil wat snackjes’ zegt Blondie tegen de ober, maar zonder varkensvlees want hij is moslim’ zegt ze al wijzend op Keano. De dames kwetteren vrolijk verder. Ik vang gespreksflarden op als ‘ik moet eerst de huur betalen want dat heeft nu prioriteit’ en ‘ daar heb ik nu geen geld voor’. Uit de conversatie komt duidelijk naar voren dat de dames niet slechts een probleempje hebben met hun exen maar ook met hun cash-flow, ondertussen zitten ze gezellig te borrelen en snacken en loopt kleine Keano in een kledingsetje van een paar honderd Euro rond.
We rekenen af en op de weg terug naar huis zegt de ploeterman. ‘ Weet je wat we doen als we de staatsloterij winnen? We kopen twee goede fietsen, wat moet je nu eigenlijk met een boot? Zit je op zee, zie je alleen maar water, veel te saai, op de fiets zie je veel meer!’. Ach de ploeterman, ook al heeft hij miljoenen op de bank. hij is en blijft een Zeeuw he!
De week in Llorret zit erop. Ondanks het feit dat het appartement sleets en verwaarloosd was hebben we een heerlijke week gehad. Lloret hebben we links laten liggen, dansen in de disco en comazuipen kunnen we thuis ook doen?.We hebben lekker gezwommen bij een fijn strand in de buurt en hebben bezoekjes gebracht aan Blanes, Barcelona en Tossa de Mar.
